Vaiana – Ik ben Vaiana

Waroom twijfel je?
Por que hesitas?

Ik weet ‘t niet.
Não o sei.

Ik ken een prachtig mooi meisje. Ze voelt zich soms wat alleen, maar zij houdt wel van haar eiland, haar ouders en iedereen. Al lijkt de wereld soms lastig, met reizen vol grauw gevaar, maar ook gevaar vormt het leven, da’s ech waar. Wat hebt geleerd zit in je, de liefde van mensen leidt je. En altijd, en altijd hoor je, die stille stem, met hem strijk je, en als die stem in je fluistert: Vaiana, je kwam zo ver. Vaiana, luister, zeg mij dan, ben je klaar?
Eu conheço uma bela garota, às vezes ela se sente só, mas ela estima muito sua ilha, sua família e todos os demais. Apesar de o mundo poder parecer complicado, com jornadas em tempestades gris e perigosas, ele também nos dá forma à vida, esta é a verdade. O que aprendeste permanece em ti, o amor das pessoas te guia, e tu sempre. Tu sempre a ouves, aquela voz silenciosa, ela te acompanha, e em seu silêncio ela te sussurra: Moana, vieste tão longe. Moana, oiça, diz-me então, estás pronta?

Ben ik klaar?
Estou pronta?

Ik hou zo veel van m’n eiland, maar ik hou ook van de zee, ik hoor haar. Ik ben de dochter van de chef van ‘t dorp, we waren zeevaarders, lang geleden. Ze trokken heel de wereld rond, ik hoor ze. Ik ben hier gekomen waar we zijn, ver voorbij het einde. Deze reis was niet alleen voor mij, en ik hoor het.
Amo tanto minha ilha, mas também amo o mar, eu o oiço. Sou a filha do chefe da tribo, nossos ancestrais exploradores, há muito. Viajavam ao redor do mundo, eu os oiço. Vim aqui onde estamos, longe além do fim. Esta jornada não foi feita só para mim, e a oiço.

Voor verlangen al lang niet meer bang, het zit in mij. Als het getij en als de seizoenen, en ik luister nu echt naar m’n hart, diep vanbinnen, want mijn hart zegt: ik weet de weg. Ik ben Vaiana.
Há muito não mais temo meu chamado, ele está em mim. Como as marés e as estações, e agora o ouço chamando do fundo do meu coração, porque ele me diz: eu sei o caminho. Eu sou Moana.

Pieter Embrechts – Tweegevecht

De engel zegt: ‘ziet’, en de duivel zegt: ‘dans’. De engel ziet: ‘niets’, en de duivel: ‘een kans’. Ik ken ze beiden wel, ze vechten om m’n vel. De engel zegt: ‘denk’, en de duivel zegt: ‘doe!’. De engel wil eer, en de duivel wil poen.
O anjo diz: ‘vê’, e o diabo diz: ‘dança’. O anjo diz: ‘nada’, e o diabo diz: ‘uma chance’. Eu os conheço, eles lutam pela minha pele. O anjo diz: ‘pensa’, e o diabo diz: ‘faz!’ O anjo quer honra, o diabo quer grana.

Ik ken ze allebei, ze vechten hier in mij. Zal ‘t ooit overgaan dit tweegevecht? Om alle dagen van mijn bestaan ‘t is onbeslecht, en zal er ooit een winnaar zijn? Gaat het voorbij, die engel en duivel zijn een deel van mij.
Eu os conheço, eles lutam aqui em mim. Será que este duelo um dia acabará? Há um conflito a cada dia da minha existência, quem sairá um dia vencedor? Deixa para lá, o anjo e o diabo são uma parte de mim.

De engel is trouw, en de duivel bedriegt. De engel zegt de waarheid, en de duivel die liegt. Maar ‘t is een postuur, en de engel die viel, de engel houd maat. En de duivel wil meer, nog, nog, nog en daarna nog eens een keer. De engel daalt neer, en wie was ik ook weer?
O anjo é fiel, o diabo é enganador. O anjo diz a verdade, e o diabo é quem mente. Mas é uma postura, e o anjo que caiu mantém a sua. E o diabo quer mais, e mais, mais, mais, e ainda outra vez. O anjo então descende, e agora, quem sou eu?

Maar alles wat verboden is, dat wil ik toch juist doen, en als ik onder de zoden lig, dan is ‘t voorbij de tijd vandoen.
Mas tudo é proibido, e eu quero fazer o que é certo, e se eu acabar sob o solo, então o tempo de fazer as coisas já se haverá esgotado.

Elke Buyle – Laat het los

De sneeuw glanst zacht op de bergen vannacht, en geen voetafdruk te zien. Een koninkrijk stil en eenzaam, en ik ben de koningin. De wind jaagt huilend als de wervelstorm in mij, ‘k hou het niet meer uit, nu laat ik hem vrij.
A neve brilha suave na montanha esta noite, sem qualquer pegada visível. Um reino de silêncio e solidão, e eu sou-lhe a rainha. O vento ruge em um rodamoinho em mim, e eu não o quero mais, e agora o deixo sair.

Laat niemand toe, kijk niemand aan. Je moet altijd het brave meisje zijn, geen blik, geen snik, het masker op. hier houdt het op. Laat het los! Ik hou het echt niet meer uit. Laat het los! Gooi de deur dicht keer niet terug. Geef niet op. Al hun commentaar. En de storm raast door. De vrieskou daar zat ik toch al niet mee.
Não permitas que ninguém o veja. Deves ser uma moça corajosa. Sem pestanejar, sem chorar, mantém-te a máscara. Isso aqui acaba. Deixa-o ir! Eu não o quero mais. Deixa-o ir! Sai pela porta eu não volte. Não desistas. Todos os comentários deles. A tempestade brame. O frio gélido nunca me incomodou mesmo.

Spring maar op een afstand, lijkt alles heel erg klein, en de angsten die ik voelde, die blijken weg te zijn. Ik wil nu zien wat ik kan doen, bepaal de grenzen waar en hoe, geen kwaad geen goed, geen wet voor mij, ik ben vrij!
Simplesmente salte avante, tudo parece pequeno, e os medos que eu sentia, eles se foram. Eu agora vejo o que posso fazer, onde e como determinar as fronteiras. Sem bem ou mal, sem lei para mim, estou livre!

Laat het los! Met de wind en de hemel één. Laat het los! Mijn laatste traan verdween. Ik sta hier, en ik blijf hier! En de storm raast door. Mijn krachten schieten door de lucht recht naar de grond, mijn ziel versplinterd zich als ijskristallen in het rond, en in gedachten vormt zich ijzig koud in mij. Nee ik ga nooit meer terug, voorbij is nu voorbij.
Deixa-o ir! Com o vento e o céu que se unem. Deixa-o ir! Minha última lágrima desapareceu. Estou aqui, e aqui permaneço! E a tempestade ruge. Meus poderes se estendem pelo ar até o chão, minha alma em estilhaços de gelo ao meu redor, em em minha mente formas de gelo se manifestam dentro de mim. Não, não voltarei jamais, o passado é o passado.

Laat het los! Ik herrijs als de ochtend gloort. Laat het los! Die brave meid is er vandoor. In het licht, maak ik mijn hart vrij. En de storm raast door, de vrieskou daar zat ik toch al niet mee.
Deixa-o ir! Eu ressuscito quando a manhã cintila. Deixa-o ir! A boa garota já se foi. Na luz eu liberto meu coração. E a tempestade atravessa rugindo, e o frio congelante não mais lá está.

Laïs – Marieke

Ay Marieke, je t’aimais tant entre les tours de Bruges et Gand, il y a longtemps, zonder liefde, warme liefde. Waait de wind, de stomme wind; weent de zee, de grijze zee; lijdt het licht, het donk’re licht… En schuurt het zand over mijn land, mijn platte land, mijn Vlaanderland.
Ai Mariazinha, eu te amava tanto entre as torres de Bruges e Gante, há tanto tempo, sem amor, amor cálido. Sopra o vento, vento estúpido; chora o mar, o mar gris; a luz sofre, a luz escura… E esfrega areia sobre minha terra, minha terra plana, minha Flandres.

Ay Marieke, le ciel flamand, couleur des tours de Bruges et Gand. Le ciel flamand pleure avec moi de Bruges à Gand. Waait de wind c’est fini, weent de zee déjà fini, lijdt het licht tout est fini.
Ai Mariazinha, o céu flamengo, da cor das torres de Bruges e Gante. O céu flamengo chora comigo de Bruges à Gante. O vento sopra: já acabou, o mar grita: já acabou, a luz sofre: tudo acabou.

Ay Marieke, le ciel flamand pesait-il trop sur tes vingt ans que j’aimais tant de Bruges à Gand. Zonder liefde, warme liefde. Lacht de duivel, de zwarte duivel, brandt mijn hart, mijn oude hart. Sterft de zomer, de droeve zomer. Revienne le temps où tu m’aimai, le soir souvent, entre les tours de Bruges et Gand. Ay Marieke, tous les étangs m’ouvrent leurs bras de Bruges à Gand.
Ai Mariazinha, o céu flamengo pesava tanto sobre teus vinte anos que eu amava tanto de Bruges à Gante. Sem amor, amor cálido. A pomba ri, a pomba negra, queima meu coração, meu velho coração. Morre o verão, o verão triste. Revém o tempo onde, à noite, frequentemente me amavas entre as torres de Bruges e Gante. Ai Mariazinha, todos os lagos me abrem seus braços de Bruges à Gante.

Laïs – De wereld vergaat

 

Vrienden ‘t is tijd om uw pakske te maken. Roept al uw pottekes en pannekes bijeen. Tracht als ge kunt nog wat vreugde te smaken, vreugd en verdriet springen ‘t langst op de been. Want de aarde die is al aan ‘t verdoven. ‘t Schijnt dat de zon en de maan ons verlaat. Niemand verplicht ik toch mij te geloven, maar ‘t is de roep dat de wereld vergaat.
Amigos, é a hora de empacotardes vossas coisas. É a hora de empacotardes tudo. Tentai sentir um pouco mais de alegria se o puderdes. A alegria e o pesar são o que permanece por mais tempo, porque a Terra já está queimando-se. Parece-me que o sol e a lua estão deixando-nos. Eu não forço ninguém a creer-me, mas é dito que o mundo acabar-se-á.

Sommigen zeggen : ‘t is triestig om te horen, dat heel het mensdom zal worden verbrand. Anderen zeggen : men zal ons versmoren. ‘t Een en het ander en is niet plezant. ‘t Was verduiveld wat ver toch gedreven, ons te behandelen als vis en gebraad. ‘t Is om te schrikken, te schudden en te beven als ge ‘r aan denkt dat de wereld vergaat.
Alguns dizem: -Que triste saber que a humanidade será queimada. Outros dizem: -Sufocar-nos-ão. Ambas não são agradáveis. É tão exagerado tratarem-nos como peixes. É assustados, faz-nos tremer pensar que o mundo acabar-se-á.

Waarom nog goed ons te wassen en te scheren? Waarom nog goed een nieuw hemd aan te doen? Laat ons maar drinken en laat ons maar smeren. Laat ons maar gans ons fortuintje opdoen. Toe Jan, gij moet nog kiekens halen, kiekens die lopen toch genoeg op straat. ‘t Is onnodig ervoor te betalen, aangezien dat toch de wereld vergaat.
Por que me lavar e me barbear? Por que trocar de roupas? Refastelemo-nos e bebamos, gastemos todo o nosso dinheiro. Anda João, ainda tens que pegar algumas galinhas, há galinhas o bastante lá fora. Não tens que mas pagar, porque o mundo acabar-se-á mesmo.

Is er hier iemand die kleren wil kopen? ‘k Laat heel mijn boel aan de prijs van factuur. Ik ben van zin in mijn hemd rond te lopen. ‘t Is nog te goed voor de warmte van ‘t vuur. Ik ga mijn gereedschap verkopen omdat er het werken tot niets meer en baat. ‘k Neem er geen stukskes nie meer van mien handen, aangezien dat toch de wereld vergaat.
Há alguém aqui que queira comprar minhas roupas? Vendê-las-ei pelo preço da fatura. Penso em andar por aí apenas de camiseta, porque está confortável por causa do calor do fogo. Venderei as minhas ferramentas, porque já não há motivos para trabalhar. Não as tocarei mais, porque o mundo acabar-se-á mesmo.

Eindelijk ‘t moest er toch eens van komen. ‘t Werd ons voorspeld door de ster met de steert. Ik heb gelukkig mijn voorzorg genomen, mijn laatste cent is goddank reeds verteerd. Ben ik gedwongen nu schulden te maken, zet men mij morgen of heden op straat, ‘k lach ermee want ‘t kan mij toch niet raken, aangezien dat toch de wereld vergaat… Ja de wereld vergaat
Finalmente, havia de acontecer. Estava previsto pela estrela com cauda. Afortunadamente me precavi e gastei todo o meu dinheiro, graças a deus. Agora sou forçado a endividar-me, expulsar-me-ão amanhã. Mas rio, porque isto em nada me afetará, porque o mundo acabar-se-á mesmo… Sim, o mundo acabar-se-á.

Laïs – ‘t Smidje

Wie wil horen een historie al van ene jonge smid die verbrand had zijn memorie daaglijks bij het vuur verhit. Was ik nog, nog met mijnen hamer, was ik nog met geweld op mijn aambeld. ‘k Geef den bras van al dat smeden, ik ga naar de Franse zwier. ‘k Wil mij tot den trouw begeven, nooit een schoner vrouw gezien.
Quem quer ouvir a história de um jovem ferreiro que queimou sua memória diariamente aquecida pelo fogo. Eu ainda estava com minha marreta, ainda brutalmente sobre a bigorna. Eu me cansei de tanto marretar, vou tentar a elegância francesa. Quero me casar, eu nunca vira uma moça tão bela quanto ela.

‘t Is de schoonste van de vrouwen, maar nooit was er zo’n serpent: nooit kan zij haar bakkes houden; nooit is zij eens wel content; nooit mag ik een pintje drinken, nooit mag ik eens vrolijk zijn; nooit kan ik iemand beschinken, met een glaasje bier of wijn.
A mais bela de todas as mulheres, mas eu nunca vira tal serpente: nunca ela se cala; nunca ela se contenta; nunca posso eu tomar uma pinta, nunca posso eu, ao menos uma vez, ser feliz; nunca posso eu dar uma cerveja ou uma taça de vinho a alguém.

‘k Geef den bras van al dat trouwen; werd ik maar eens weduwnaar. ‘k Zou mij in een hoeksken houden en mij stellen uit gevaar. Was ik nog, nog met mijnen hamer, was ik nog met geweld op mijn aambeld.
Cansei-me desta história de ser casado; ser viúvo parece-me uma boa ideia. Permanecerei em meu lugar seguro e ficarei longe de problemas. Eu ainda estava com minha marreta, ainda brutalmente sobre a bigorna.

Laïs – De wijn

 

Het beste van de wijne dat is er voor mijne mond. Al lag ik ziek te bedde dan werd ik weer gezond, al lag ik ziek te bedde gekweld door menig venijn, de wijn geneest de pijne. O wijn, weest welkom wijn.
O melhor do vinho é que ele está lá para a minha boca. Mesmo que esteja doente na cama, eu melhoro, mesmo que esteja adoentado e atormentado por muitos venenos, o vinho apazigua a dor. Oh vinho, sê bem vindo, vinho.

Men mag de wijn wel loven, zij is er het prijzen waard, en ook de schone vrouwen die zijn er naar onzen aard. Ik heb er nog meer te doen dan enkel dit glaasje klein, daarom wil ik ze roemen. O wijn, weest welkom wijn.
Podem elogiar o vinho, ele vale o preço, e também as belas moças que lá estão para a nossa natureza. Eu tenho mais o que fazer que apenas esta taça, então eu as aprecio. Oh vinho, sê bem vindo, vinho.

De wijn die komt van verre, zo menig mijl gereden, op wagens en op karren tot hier al binnen de steden. Zij komt er uit het land van Keulen, al over de Rijn, getond in volle vaten. O wijn, weest welkom wijn.
O vinho que vem de longe, em vagões e em carroças trazido de tantas milhas até aqui. Ele vem das terras de Colônia, acolá do Reno, em barrios fartos. Oh vinho, sê bem vindo, vinho.

En is ze rood en helder dan is ze ons goed gezind, en streelt zij onze tongen dan is zij ongekend. O als de mensen drinken met vrienden al bijeen, uit glazen die daar klinken. O wijn, weest welkom wijn.
Ah, e ele é vermelho e claro, bem disposto a nós, acaricia nossas linguas de formas desconhecidas. Oh se as taças de todas as pessoas que aqui bebem tintilassem. Oh vinho, sê bem vindo, vinho.

Ach vrienden hebt geen zorgen, al hebben wij nu geen geld, de waard zal ons wel borgen, zo heeft hij mij verteld. We zullen hem laten schenken en vrolijk zullen we zijn, kom laat ons vanavond blijven. O wijn, weest welkom wijn.
Ah amigos, não vos preocupeis, apesar de agora não termos dinheiro, o estalajadeiro me disse que nos acolherá. Deixaremo-no-lo servir e alegrar-nos-emos com ele. Oh vinho, sê bem-vindo, vinho.